หยุดโพนทะนา กันเสียที......

 

 

หยุดโพนทะนา กันเสียที......

ทรงพลัง ยังเป็นแดง ที่แข็งแกร่ง
ยังแข็งแรง แดงยังรัก สมัครสมาน
มือยังจับ กระชับกัน ดุจวันวาน
กาลสู่กาล ปราการแดง แกร่งกำลัง

ยุให้รำ ตำให้รั่ว ชั่วหนักหนา
สื่อภาษา สร้างเรื่องราว คราวหนหลัง
ยุและแยง ตะแบงให้ ใช้กำลัง
แต่มนต์ขลัง ยังศักดิ์สิทธิ์ ด้วยฤทธา

อิทธิฤทธิ์ มหิทธา มหาเทพ
ที่หยิกเล็บ เหน็บแดงไซร์ ใช่ปัญหา
สรรพาวุธ สุดชั่วชาติ อำมาตยา
มิอาจมา บีฑาแดง ให้แบ่งกัน

แม้นสร้างสรรค์ อันตราย เรียงรายขวาง
จักร่วมสร้าง เกราะแก้วเพชร เจ็ดชั้นกั้น
ร้อยโซ่ทอง คล้องดวงใจ กันและกัน
ภัยมหันต์ อันตราย คลายรุนแรง

หยุดฆ่าเถิด ประเสริฐหนา เทวดาเอ๋ย
หยุดละเลย ยุติธรรม หยุดกำแหง
หยุดอำนาจ อำมาตยา ฆ่าสีแดง
หยุดแยกแบ่ง แดงกับเหลือง หยุดเคืองกัน

สรรพสัตว์ ยามวางวาย เมื่อตายแล้ว
มิอาจแคล้ว จากบ่วงกรรม นำอาสัญ
เพียงชีวิต ที่ยังเหลือ จุนเจือกัน
ความสุขนั้น ก็เหลือล้น หยุดโพนทะนา..........หยุดโพนทะนา กันเสียที...... 

กวีตีนแดง: "ถามหัวใจของเราดูเถิด...เพื่อนเอ๋ย"

กวีตีนแดง: "ถามหัวใจของเราดูเถิด...เพื่อนเอ๋ย"

กลางเปลวไฟไหม้แดง
หยาดเลือดไม่เคยแห้งเหือด
เพื่อนเราตายจมกองเลือด
เสียงปืนเดือดกลางถนน
ถามหัวใจของเราเถิดว่า
เขาคิดราคาความเป็นคน
ชีวิตประชาชน พลเมือง “ถูก” หรือ “แพง”

ไม่มีใครสู้เพื่อตาย
ในประเทศประชาธิปไตย
แต่เพื่อนเราสู้แล้วตาย
เดินทางไกลอีกกี่ล้านปีแสง
ใช้เนื้อหนังเท่าไหร่
ตอกลงไปเป็นเส้นสายลายแทง
(อย่า) ใช้เลือดคนเสื้อแดง
เขียนสัญญาแห่งการ “ปรองดอง"

โลกไม่ได้หมุนกลับ
แต่เป็นเราเองที่เดินกลับไป
ไม่สร้างอะไรใหม่
อยู่กันไปขาดขาดพร่องพร่อง
บอกสหายให้ลืม
หรือคุณลืมได้ว่ากี่ศพกอง
Let it be ผิดท่วงทำนอง
กรรแสงก้องร่ำร้องระงม

ปรองดองเพื่อเริ่มนับหนึ่ง
ถึงร้อยแล้วให้เขาฆ่าเราใหม่
เสียสละและอภัย
อยู่กันไปในโลกขมขม
นั่งมองพระจันทร์ด้านเดียว
รักเพื่อนร่วมชาติอย่างเกลียวกลม
ผรุสวาทกับสายลม
กูขื่นขมกับรักลวงลวง

อย่าบอกให้ลืมแผลเก่า
แต่โปรดบอกเราจะรักษาอย่างไร
ปลายมีดคมเขาโถมใส่
เกิดรอยแผลใหม่ไม่เคยขาดช่วง
ฝนเลือดเดือนเมษา
ดาวพฤษภาลับไปกี่ดวง
คนตายไม่กลับมาทวง
คำสัญญาที่เคยมีร่วมกัน

ถามหัวใจของเราเถิดเพื่อน
หมู่ดาวเถื่อนยังคอยคำตอบ
เดินกลับไปใต้กะลาครอบ
ละทิ้งระบอบที่เราใฝ่ฝัน
ยัดเยียดให้คนธรรมดา
เป็นผู้เสียสละตลอดกาล
ท่องคำ “ไม่ลืม” ไปวันวัน
(หรือ) เพื่อเยียวยา...อาการ “ลืม”

เพียงคำ ประดับความ